Dit

Donderdag 31 januari is het weer zover: gedichtendag. Een hele dag zijn er verschillende initiatieven met als doel de poëzie in de kijker te zetten. Omdat ik zeker niet wil achterblijven post ik hier één van mijn lievelingsgedichten. “Dit” door Bart Moeyaert, uit “Verzamel De Liefde”.

             DIT 

Van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf hou ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste woord niet ken.

mijn dag…

School gaan is vermoeiend. Laat me even uitleggen. Doordat ik in de vakantie gemiddeld om 1 uur ‘s nachts ging slapen en dan tot de middag in mijn bed bleef liggen, lukt het me niet om nu vroeger te gaan slapen. Spijtig genoeg moet ik er wel elke dag uit om 7 uur. Gevolg, ik zit doodop aan mijn lessenaar en heb veel moeite om toch maar voor een deel de les te volgen. Niet zo veel verschil met de rest van mijn collega’s heb ik de indruk. Wat heel aanneembaar is, als je ziet hoe saai en langdradig de lessen soms kunnen zijn. Wat ik vandaag geleerd heb? Hm, dat héél lang geleden een pakje chips 10 frank kostte. Wat worden ze soms melancholiek, die leerkrachten.
Om de avond af te sluiten eerst nog wat lezen in ‘Pride and Prejudice’. Na de film al verschillende keren te hebben bekeken werd het nu toch stilaan tijd om ook eens het boek te lezen. Zeker als die van Engels het speciaal voor mij mee brengt. Jaja, geslijm bij de leerkracht…

Onder het motto: “het is veel gezelliger met een beetje muziek”,
Tim Vanhamel – Until I find you